Муми
-
Тролли
2
.
tekst - Brzeginia 99. Spotkanie z Moną Luizą Mu: Moomin W: Snufkin SM: Snorkmaiden Mi: Little My R: Sniff P: uczeń mistrza Wyn: Mistrz Bernardo da Pinci Z: złodzieje
21 серия
Я иду искать!
Здесь он нас не найдёт.
Снусмумрик, сосчитай ещё до трёх.
А лучше - до десяти.
Можешь не торопиться.
Фрёкен Снорк, туда.
Хорошо.
Снифф, сюда.
Уже бегу.
Нет, Крошка Мю, здесь мы хотим спрятаться.
Мой собственный потайной уголок.
Снифф.
Фрёкен Снорк.
Хватит шуметь.
Ничего не поделаешь, придётся уступить.
Найдём другое место.
А где это другое место?
Я хочу с вами.
Где здесь можно спрятаться?
Ага, нашла.
То что надо.
Отличное местечко
Ещё бы.
Снова вы?
Хватит.
Не бегайте следом за нами. У вас уже было своё укрытие.
Что поделаешь, если вы всё время норовите спрятаться там же, где и мы.
Из-за тебя мы только теряем время.
Фрёкен Снорк права. Прошу вас, уйдите куда-нибудь.
Шутишь, да? Почему бы вам не уйти куда-нибудь? Здесь мы со Сниффом прячемся.
Мю, ты просто вредина.
Хватит шуметь.
W: A to głuptasy. Przez te krzyki wiem już, że wszyscy schowali się w piwnicy.
Муми-тролль, лучше вам поискать другое место.
Но мы первые здесь спрятались.
Осторожно: бочки!
Муми-тролль!
Пронесло.
Точно.
Бочки упали. Что это?
Где? В чём дело?
Мы случайно привели в действие машину времени.
Они наверняка там.
Попались! Странно.
Очень странно. Ручаюсь, они только что были здесь.
Где мы?
Муми-тролль, мне страшно.
О нет, снова какое-то кошмарное место.
Гладите, что это?
Похоже на какую-то машину.
Давайте лучше вернёмся. Мне здесь не нравится.
Снифф, не ворчи. Давайте хотя бы узнаем, в какой эпохе мы очутились.
Всё равно осторожность не помешает.
Фрёкен Снорк, не волнуйся, у нас есть машина времени. Если станет слишком горячо, мы улизнём.
А вдруг мы оказались в будущем? Как думаете?
По-твоему, это будущее?
Никто не знает, какое оно. Вдруг дерево снова станет основным строительным материалом?
Да, эти машины выглядят очень необычно.
По-моему, они весьма примитивны.
Давайте осмотрим их.
Эй, подождите! Не оставляйте меня одного.
Похоже на мастерскую художника.
Кажется, ему не нравятся картины, которые он рисует.
И мне тоже. Сплошь чёрные крестики. Художник должен любить свои творения.
Что можно делать в таком помещении?
Очень похоже на лабораторию.
Какие-то трубочки. Это ещё что? По цвету напоминает апельсиновый сок.
Апельсиновый сок? Дай попробовать!
Лучше не пей это.
Но я умираю от жажды. Фу, ну и вонь.
Впервые вижу, чтобы тебя остановил запах.
А, расхотелось.
Что это взорвалось?
Снифф, тебе стоит быть поосторожнее.
И правда. Снифф, как ты мог?
Только поглядите на его лицо!
Крошка Мю, на себя посмотри!
Mi: O nie! Wyglądam jak ty.
Фрёкен Снорк, ты будто из золота.
Муми-тролль, ты тоже.
Mi: Najważniejsze jest piękno, które trzeba umieć dostrzec.
Красота? Не вижу здесь ничего красивого!
Оно у тебя под носом.
Я вся обсыпана этим порошком.
Wyn: Wielkie nieba! Mój największy eksperyment! Kolejna porażka! Znowu?
Wyn: Po raz 188. doświadczenie się nie udało. Dlaczego mnie to spotyka?
Wyn: Pomyśleć tylko, że nawet takiemu geniuszowi jak ja tyle razy nie udało się to doświadczenie.
Wyn: Co to?
Wyn: Co to jest? Może to jest... Zaraz sprawdzę.
Wyn: O, chyba to jest prawdziwe.
Wyn: Prawdziwe złoto, złoto!
Wyn: Wiedziałem, że jestem genialny. Wielki Bernardo da Pinci przemienił ołów w złoto.
Mu: Spójrz Migotko, co on trzyma. To chyba twoja...
SM: Moja bransoletka na nogę. Zdjęłam ją i położyłam na stole.
SM: Przepraszam, to moja bransoletka.
Wyn: Kim jesteście? Gdzie i skąd?
SM: Proszę mi zwrócić bransoletkę.
Wyn: Zwrócić? Przyszłaś odebrać dług? A kim jesteś?
Mu: A kim pan jest?
Mi: Wiemy tylko, że ma pan dług.
Wyn: Jestem wynalazcą i właśnie rozwiązałem zagadkę przemiany ołowiu w złoto. Teraz jestem bogaty. Zwrócę cały dług wraz ze wszystkimi procentami.
Razem: Pan jest bogaty?
Wyn: Zwrócę wszystko. Jesteś komornikiem? Myślałeś, że już po mnie, a tu niespodzianka. Jestem bogaty.
Mu: Ależ panie Pinci my nie jesteśmy żadnymi komornikami.
Wyn: Nie jesteście komornikami? Och, to znaczy, że... przyszliście po zaległe podatki?
Razem: Znów pan się myli.
Wyn: Co? Nie? No tak, wiem, rozumiem. Przybyliście do źródła, by chłonąć wiedzę wielkiego Bernarda da Pinci.
Razem: Nie, wcale nie.
Wyn: No to kim jesteście?
Mi: Zaraz to panu powiemy. Najpierw proszę oddać Migotce to, co pan trzyma, panie Pinci.
Wyn: Mam oddać to, co trzymam?
SM: To moja bransoletka. Zdjęłam ją i położyłam przed chwilą na stole.
Wyn: Więc to nie jest złoto uzyskane z mego eksperymentu? Znowu porażka.
Mi: Przecież nie można zrobić złota z jakiegoś cuchnącego soku owocowego. To naukowo dowiedzione.
Wyn: O, ja nieszczęsny. Same porażki, same porażki.
Mu: Proszę nie rozpaczać. Nie da się zamienić ołowiu w złoto. Wiem to ze szkoły.
Wyn. Dziękuję ci. Nawet geniusze lubią być pocieszani, jakkolwiek bardzo się mylisz, wierz mi. A przy okazji, kim jesteście i skąd przybywacie?
???
R: Nie poczęstował nas ani kawałkiem.
Mi: Tak. Wszystko, wszystko zjadł sam.
SM: Musiał być wyjątkowo głodny.
P: Tak. Mistrz Pinci jest wielkim malarzem, ale odkąd zajął się eksperymentami, nie ma pieniędzy na jedzenie.
R: Powiedz nam, czy ktoś kiedyś kupował obrazy mistrza Pinci?
Mi: Bernardo da Pinci mówi o sobie, że jest geniuszem, ale prawdę mówiąc, to...
P: Jest geniuszem. Mój mistrz jest wielkim malarzem.
Mi: To miło, że trwasz u boku mistrza, ale rozejrzyj się za inną pracą.
P: Nie pozwalam ci źle mówić o moim mistrzu.
R: Rozumiemy twoje uczucia, ale...
Mi: Zastanów się.
P: Popatrzcie. Ten obraz to Mona Luiza i zamówił go u mistrza sam książę.
нету Mu: Mona Luiza?
Razem: Chcę zobaczyć.
R: Ale ten obraz jest jeszcze niedokończony.
Mu: Nie widzę w tym nic szczególnego.
P: Mistrz zaczął go malować 15 lat temu.
Razem: Co? Piętnaście lat temu?
Mi: No, tyle już czasu zmarnował. Hej! Geniuszu! Przestań się objadać i chodź tutaj. Powinieneś skończyć ten obraz.
Wyn: Co? Ten obraz? Za późno, żeby go kończyć.
Mi: Co to znaczy za późno?
Wyn: Minęło piętnaście lat. Księżna jest już starszą panią. Jestem geniuszem, ale nie maluję z pamięci.
Mi: Ale dlaczego nie może ci pozować inna modelka? Jest tyle pięknych i młodych.
Wyn: Bardzo chciałbym znaleźć odpowiednią młodą damę.
Mi: Spójrz, mistrzu. Stoi przed tobą.
Wyn: Stoi przede mną?
Mi: Tak, tuż przed tobą.
Wyn: O, widzę, widzę! Że też od razu nie zauważyłem!
Mi: Mistrzu.
Wyn: Ach, będziesz doskonałą modelką. Skończę Monę Luizę w jeden wieczór.
SM: Co? Ja? To dla mnie wielki zaszczyt.
Wyn: Wyglądasz dokładnie tak jak młoda księżna Luiza.
Mi: Ten geniusz nie zna się na prawdziwej urodzie. To ma być znawca? Nigdy nie zdobędzie sławy.
Wyn: Tak, dobrze, dobrze. Nie ruszaj się. Czuję, jak ogarnia mnie natchnienie.
Wyn: Cudownie, jesteś wspaniałą modelką. Możesz się uśmiechnąć? Tak, tak, dobrze, doskonale.
Wyn: Wielkie dzieło sztuki, które będzie trwało wieczność, jest już prawie skończone.
Wyn: O tak, jeszcze uśmiech, proszę, uśmiech, uśmiech!
Mi: Teraz widać, że on pracuje.
R: Tak, jak opętany.
Mu: Wspaniale, mistrzu.
P: Mistrz robi na mnie ogromne wrażenie. Pierwszy raz widzę, żeby mistrz malował z takim zapałem.
Mi: Dobrze, że już nie miesza tych soków owocowych.
Wyn: Jeszcze jeden ruch pędzla i proszę!
SM: Skończył pan już?
Wyn: Nie, nie, proszę się nie ruszać!
???
нету Wyn: Skończyłem, skończyłem najważniejsze dzieło mojego życia!
SM: Brawo!
Wyn: Dziękuję ci, Migotko. Bez ciebie nigdy bym tego nie dokonał.
SM: Mistrzu, mogę zobaczyć?
P: O, mistrzu, gratulacje!
R: To jest Migotka?
Mi: Ależ ona nie jest do siebie podobna.
нету Mu: Właśnie.
SM: Pozwólcie mi zobaczyć. Och, to... to jestem ja? To chyba jest ktoś inny.
Mu: Ty jesteś ładniejsza, Migotko.
Wyn: Twarz... Twarz nie jest ważna, nie to malowałem. Namalowałem to, co tkwi w duszy Migotki.
SM: Aha.
Mi: To tak wygląda dusza Migotki?
Mi: No, wracajmy do naszej doliny. Mam już dosyć tej rupieciarni. A tam czeka Mamusia Muminka.
P: Słuchaj, moja panno. Może dla ciebie to rupiecie, ale to są wynalazki mojego mistrza Bernarda da Pinci. Wyrażaj się o nim z szacunkiem.
Mi: Twierdzisz, że to też jest wielki wynalazek?
Mu: Powiedz, proszę, do czego służy ta konstrukcja.
Wyn: Niestety, to jest moje niedokończone dzieło.
R: Według mnie wynalazki należy kończyć i wykorzystywać. Co wy na to, żeby już wracać?
Wyn: To ta maszyna służy wam do podróżowania w czasie?
Mu: Tak. Zbudował ją mój tatuś.
Wyn: O, rozumiem. Twój tatuś także jest wielkim geniuszem.
R: O tak, bardzo się nad nią męczył.
Mi: Ale nie trwało to aż 15 lat, Ryjku.
Mu: Och, przestańcie.
Wyn: A to? Powiedzcie, do czego to służy.
Mu: Zegar! Proszę to zostawić!
Mi: Och nie, niech się pan nie bawi tą maszyną, panie Pinci! A co będzie, jak ją pan zepsuje?
Wyn: Zaraz zaraz zaraz, tylko zobaczę... O, to bardzo interesujący pomysł.
R: Nie będziemy już mogli wrócić do domu!
Mi: Co to? Pan ją chyba specjalnie psuje, panie Pinci. Proszę przestać!
Mu: O, wielkie nieba, Mi!
SM: Mi, nic ci nie jest?
P: Mistrzu, pan jest ranny?
Wyn: Co się właściwie stało?
Mu: To elektryczność. Poraził pana prąd z silnika.
Wyn: Elektryczność? To coś, co wytwarzają magnesy.
Wyn: Zdumiewające, tak! Jeśli wykorzystam elektryczność, będę mógł skończyć swoje maszyny, tak!
Wyn: To źródło elektryczności. Trzeba podłączyć je tutaj, a to tu, i dzięki temu nie będę miał kłopotów z przesyłaniem energii.
Wyn: Wspaniałe. Teraz jestem bardzo bliski rozwiązania wszystkich moich problemów.
Mu: Ojej, nasz wehikuł czasu.
Mi: O nie. Ciekawe co na to powie Tatuś Muminka.
Wyn: Tego szukałem. Przepraszam, czy pożyczycie mi kawałek maszyny na jakiś czas?
Mu: Co to takiego?
SM: Wygląda jak wielka wanna.
Wyn: Ta maszyna jeździ po lądzie, pływa po morzu i lata w powietrzu.
Razem: I może latać w powietrzu?
Mu: Proszę z powrotem złożyć nasz wehikuł czasu!
Wyn: Tak, za chwileczkę.
Mi: Nie wiem, czy możemy mu zaufać.
Wyn: Nie martwcie się. Złożę to wszystko dokładnie tak, jak było. Tak, tak, tak.
Z: Jaki piękny!
Mu: Co to było?
Mi: Ktoś dzwoni do drzwi?
P: To pułapka na złodziei.
R: Dzwoni, bo ktoś się włamał?
P: Idę sprawdzić.
SM: Troszeczkę się boję.
P: Złodzieje, złodzieje, uciekają! Ukradli największe dzieło mistrza Pinci.
Mu: Monę Luizę?
Mi: Bezczelni! Jak mogli?
Z: Nie dogonicie nas.
P: Biegnę. Muszę, muszę odzyskać obraz.
Mu: Tak, za nimi!
P: Mistrzu, za chwilę wrócę.
Wyn: Coś się stało?
Mi: No właśnie tak, coś się stało. Ktoś ukradł obraz, nad którym tak się pan napracował, dzieło pańskiego życia. Nie czas teraz na zabawę w wannie!
Wyn: Mój obraz? Jakże ciężkie jest brzemię wielkości. To pewnie jakiś zazdrosny malarz.
Mi: Proszę posłuchać! Trzeba natychmiast coś zrobić!
Wyn: Nie popędzaj mnie, malutka. Właściwie ten pościg to wspaniała okazja do wypróbowania mojej maszyny. Nie stójcie tak. Dalej, wskakujcie do środka!
Razem: Do tego grata?
Mi: Czy ta wanna w ogóle ruszy?
Wyn: Wątpicie w mój geniusz?
Razem: Nie, ależ nie.
Wyn: Maszyna działa, działa!
Mi: To wcale nie jest zabawne. Ta wanna za bardzo kołysze .......
???
Wyn: Świetna zabawa! Mam ochotę jechać na koniec świata.
Mu: Rozumiem pański dobry humor, ale wyruszyliśmy przecież, aby odzyskać pański obraz, panie Pinci.
Wyn: Masz rację, zapomniałem. Naprzód!
Z: Szybciej!
P: Nie dogonię ich.
Wyn: Dziękuję ci, chłopcze. Bardzo dobrze się spisałeś. Teraz moja kolej.
P: Mistrzu!
Mu: Podaj rękę.
???
Z: Szybciej, szybciej.
Mu: Stać, zatrzymajcie się!
Mi: Pobiegli tamtą wąską uliczką (?)
R: Widziałem tych nicponi.
Wyn: Już ich mamy.
нету Mi: O, są tam, patrzcie.
???
SM: Zaraz ich złapiemy, szybciej.
Mi: Co pan wyprawia? Proszę to natychmiast zdjąć.
Mu: Wolniej! Uwaga, rzeka.
R: Zatrzymać się, stać!
Mi: Rzeka! I złodzieje.
Wyn: A to sprytne gagatki. Wszystko zaplanowali.
Mu: Prawie ich złapaliśmy.
Mi: Gońmy złodziei!
Wyn: Bądźcie spokojni. Woda to żaden problem dla tak wielkiego geniusza jak Bernardo da Pinci.
Mu: Chce pan wskoczyć do rzeki?
R: Tylko nie do rzeki, tylko nie do rzeki, ratunku!
???
Wyn: Trzymajcie się mocno!
Mi: On jest szalony!
SM: Muminku!
R: To zatonie, na pewno zatonie!
Wyn: Cicho! Teraz, Muminku, pociągnij za niebieską dźwignię.
Mu: Niebieska? Już się robi, mistrzu!
Wyn: Lądujemy!
???
Mi: ...... Hura, udało się! Teraz wierzę, że jest pan geniuszem.
Wyn: Przekonałaś się, że moje wynalazki to nie żadne rupiecie?
Mu: Cudownie!
R: Gdzie się podziali złodzieje?
Mi: Złapiemy ich.
Wyn: Próbują uciec, ale nie mają szans.
Mi: Co pan zamierza zrobić?
Wyn: Muminku, proszę cię, pociągnij za czerwoną dźwignię.
Mu: Tak. Czerwona dźwignia!
???
Wyn: Ha ha ha! Hej, złodzieje! Myśleliście, że uciekniecie przed wielkim da Pincim?
Mi: Mistrzu, niech mi pan pozwoli pociągnąć za dźwignię.
Wyn: Dobrze, malutka, pozwolę ci. Pociągnij za ten żółty kijek przed tobą.
Mi: Wspaniale, włączam!
Z: Obraz, obraz! Na nic nasze wysiłki!
???
нету Mi: Dobrze wam tak!
Wyn: Dzięki wam odzyskałem swoje wielkie dzieło.
Mu: Wszystko się udało, mistrzu Pinci.
R: Unosimy się w powietrzu, to cudowne!
SM: Mistrzu, jesteśmy jak ptaki.
Mi: Tylko proszę uważać przy lądowaniu.
Wyn: Wreszcie skończyłem swój najwspanialszy obraz i zbudowałem pierwszą na świecie maszynę poruszającą się po lądzie, wodzie i w powietrzu, a wszystko zawdzięczam wam.
Mu: Jesteśmy szczęśliwi, że mogliśmy pomóc, ale czy złoży pan nasz wehikuł czasu?
R: Tak, chcielibyśmy wrócić do domu.
Wyn: Co? Wehikuł czasu? Jaki wehikuł czasu?
Mi: On udaje, że nie wie, o co chodzi.
Wyn: Spełniły się moje marzenia! Mam maszynę, która lata!
W: Gdzie oni się schowali? Poczekajcie, znajdę was!
Mu: Och, nareszcie, wróciliśmy!
Razem: Hura, udało się, jesteśmy w domu!
W: Jesteście, znalazłem was.
Mu: Co? Dzień dobry, Włóczykiju.
SM: Kogo znalazłeś?
W: Jak to, nie pamiętacie? Przecież bawiliśmy się w chowanego. Więc wam się znudziła ta zabawa?
Mu: Prawda, tak. Przecież bawiliśmy się w chowanego.
Mi: Zapomniałam.
???
Mu: Muszę przyznać, że mistrz Bernardo da Pinci to geniusz. Dobrze, że jest wynalazcą, bo inaczej nie dałby rady złożyć wehikułu czasu.
SM: Tak, i bardzo utalentowanym malarzem.
Mu: Dlaczego się śmiejesz?
SM: Pomyśl tylko: pozowałam do najsławniejszego obrazu świata.
Mu: Miałaś szczęście.
конец